דאָ ווערט אפֿשר די ליכט פֿון חוה קדמונה אַמ מערסטן זי אַליין.

די קאָסמאָלאָגיע ענדיקט זיך בײַ אַ קיך־טיש.

נישט ווײַל דאָס קאָסמישע איז געוואָרן אַ קלייניקייט.

נאָר ווײַל דאָס היימישע איז געווען קאָסמיש פֿון סאַמע אָנהייב.

אַ משפּחה זעצט זיך צום שבת.

ליכט ברענען.

ווײַן ווערט אָנגעגאָסן.

עמעצער איז מיד.

עמעצער איז באַזאָרגט.

אַ קינד מישט זיך אַרײַן.

אַן אַנדער מענטש פֿילט זיך נישט געזען.

מען מאַכט אַ ברכה.

דאָס ברויט ווערט געבראָכן.

עמעצער קלײַבט אויס נישט צו ענטפֿערן שאַרף.

עמעצער הערט צו.

עמעצער בעט מוחל.

עמעצער זאָגט אַ דבֿר־תורה.

עמעצער מאַכט אַן אָרט.

וווּ איז מלכות?

דאָ.

דער טראָן איז נישט בלויז אין הימל.

דער טראָן ווײַזט זיך וווּ נאָר די אַנוועזנהייט ווערט וווינעוודיק.