ווען מלכות וואָלט געווען בלויז אַ חסרון, וואָלט זי זיך געענדיקט אין טרויער.

אַנשטאָט דעם פֿאַרבינדט די ייִדישע מסורה די פֿאַרענדיקטע מלוכה מיט שמחה.

די שמחה איז באַציִונגסדיק.

די מלוכה דערקענט דעם מלך.

דער אַניות פֿרעגט:

וואָס איז מײַנס?

מלכות פֿרעגט:

צו וועמען געהער איך?

די ערשטע פֿראַגע קען קיין מאָל נישט ווערן פֿול באַפֿרידיקט.

די צווייטע קען ווערן אין־סופֿדיק.