ענדלעך זײַנען מיר גרייט זיך ווידער אומצוקערן צו דעם זוהרישן אויסדרוק.

אפֿשר מיינט דער אויסדרוק נישט אַז מלכות פֿעלט אַ מציאות.

אפֿשר אַנטפּלעקט ער וואָס די מציאות איז טאַקע.

גאָרנישט אין דער בריאה האָט אַן עקזיסטענץ ״פֿון זיך אַליין״.

מלכות ווייסט עס פּשוט.

אַ שטיין ווערט אויפֿגעהאַלטן פֿון דעם אויבערשטן.

אַ מלאך ווערט אויפֿגעהאַלטן פֿון דעם אויבערשטן.

אַ גאַלאַקסיע ווערט אויפֿגעהאַלטן פֿון דעם אויבערשטן.

אַ צדיק ווערט אויפֿגעהאַלטן פֿון דעם אויבערשטן.

דער חילוק איז נישט צווישן אָפּהענגיקייט און זעלבשטענדיקייט.

עס איז נישטאָ קיין אמתע זעלבשטענדיקייט.

דער חילוק איז צווישן באַוווּסטזײַן און העלם.

מלכות איז די ספֿירה אין וועלכער די אָנגענומענע מציאות קען ווערן באַוווּסט פֿון זיך אַליין ווי אָנגענומען.

איר ״גאָרנישט״ איז דעריבער דער אמת פֿון אַלץ.

אַלע באַשעפֿענישן זײַנען ״לית לה מגרמה כלום״.

מלכות איז דער שפּיגל וואָס איז קלאָר גענוג עס צו זאָגן.

זי ווערט אַ באַציִונג.