דער בית־המקדש איז אפֿשר דאָס גרעסטע גשמיותדיקע בילד פֿון מלכות.

אָט איז אַ באַגרענעצטער אָרט וועגן וועלכן דער אין סוף זאָגט, למעשה, ״מײַן נאָמען וועט דאָ וווינען״.

דער פּאַראַדאָקס איז אויסדריקלעך אין שלמה המלכס חנוכּת־הבית:

און פֿונדעסטוועגן ווערט דאָס הויז געבויט.

דאָס איז מלכות.

דער באַגרענעצטער נעמט נישט אַרײַן דעם אין סוף אין דעם זין פֿון אים אַרומצונעמען.

דער באַגרענעצטער ווערט אַן אויסדערוויילטער אָרט פֿון התגלות.

אַ צימער ווערט נישט אין־סופֿדיק.

דער אין סוף קלײַבט אויס צו וווינען אין דעם צימער.

דער דאָזיקער חילוק איז אַלץ.

דער תּכלית פֿון מלכות איז נישט אַז דער כּלי זאָל זיך מאַכן ווי ער איז געוואָרן דער מקור.

דער תּכלית איז אַז דער כּלי זאָל ווערן גענוג דורכזיכטיק אַז מען זאָל קענען וויסן דעם מקור אין אים.

דאָס קודש הקדשים איז באַגרענעצט.

די מאָסן זײַנען פֿאַראַן.

די שטיינער זײַנען גשמיותדיק.

די כּלים האָבן אַ פֿאָרעם.

דער כּהן גדול האָט אַ גוף.

די עבֿודה געשעט אין צײַט.

פּונקט דורך דער דאָזיקער באַגרענעצטקייט ווערט די דירה רעאַל.

אַ גײַסטיקייט וואָס קען עקזיסטירן בלויז אויסן דעם חומר האָט נישט פֿאַרענדיקט די ירידה.

מלכות בעט מער.

קען אַ שטיין ווערן הייליק?

קען גאָלד ווערן הייליק?

קען ברויט ווערן הייליק?

קען בוימל ווערן הייליק?

קען אַ מענטשלעכער צײַט־לוח ווערן הייליק?

קען פּאָליטיק ווערן הייליק?

קען אַ שטוב ווערן הייליק?

קען עקאָנאָמיק ווערן הייליק?

קען דיבור ווערן הייליק?

קען די ערד ווערן אַן אָרט אין וועלכן דער אויבערשטער ווערט נישט בלויז געגלייבט נאָר איז אַ גאַסט?

דאָס איז די מלכותדיקע פֿראַגע.