עס איז אויך דאָ אַן אינעווייניקסטע פֿאָרעם פֿון מלוכה.

אַ מענטש דאַרף אַ זעלבסט־הערשאַפֿט.

אַ פֿאַרלאַנג קען נישט הערשן בלויז ווײַל ער איז הויך.

אַ מורא קען נישט הערשן בלויז ווײַל זי טוט וויי.

אַ כּעס קען נישט הערשן ווײַל ער פֿילט זיך גערעכט.

אָבער אַ חוה־קדמונה־לייענונג לייגט צו עפּעס.

אַ זעלבסט־הערשאַפֿט איז נישט בלויז אַ באַפֿעל איבער די אינעווייניקסטע טיילן.

עס איז די יכולת זיי צו הערן.

אַ מלך וואָס דריקט אונטער יעדן אָנזאָג פֿון די פּראָווינצן הערשט צום סוף איבער אַ פֿאַנטאַזיע.

דער דערוואַקסענער מענטש קען הערן די מורא אָן זי צו פֿאָלגן.

הערן דעם פֿאַרלאַנג אָן אים צו דינען.

הערן דעם ווייטיק אָן צו ווערן בלויז ווייטיק.

הערן דעם גוף אָן צו פֿאַרמישן דעם גוף מיטן גאַנצן זעלבסט.

דאָס איז אַן אינעווייניקסטע מלכות ווי אַ צוהערנדיקע מלוכה.

די טיילן זײַנען נישט קיין טיראַנען.

זיי זײַנען נישט קיין געפֿאַנגענע.

זיי ווערן בירגער.