דער אויסדרוק האַלט אין זיך אַ סוד.

דער אויבערשטער דאַרף גאָרנישט.

די בריאה לייגט צו קיין שלימות צו זײַן עצמות.

און פֿונדעסטוועגן וויל ער פֿרײַ אַ באַציִונג אין דעם אופֿן פֿון מלוכה.

מלכות איז דעריבער די געטלעכע מידה וואָס איז אַמ אויסדריקלעכסטן געריכט צו דעם אַנדערן.

פּונקט דערפֿאַר פּאַסט די ליכט פֿון חוה קדמונה צו מלכות אַזוי מאַכטיק.

דער גאַנצער באַדײַט פֿון דער ספֿירה נעמט אָן פֿריִער דעם מקבל.

חכמה קען מען פֿאַרשטיין ווי חכמה.

אָבער אַ מלוכה אָן אַ מלוכה־געביט איז נישט קיין אַנטפּלעקטע מלוכה.

דער אַנדערער איז נישט קיין צופֿאַל פֿאַר מלכות.

דער אַנדערער איז וווּ מלכות ווײַזט זיך.

דאָס איז אפֿשר דער טיפֿסטער תיאָלאָגישער כּבֿוד וואָס די תורה גיט דער באַציִונג.

דער אויבערשטער בלײַבט אין אין־סוף פֿולקום אָן אונדז.

און פֿונדעסטוועגן האָט ער אויסגעקליבן אַן אופֿן פֿון התגלות אין וועלכן אונדזער ענטפֿער איז וויכטיק.

נישט ווײַל מיר פֿאַרענדיקן זײַן עצמות.

נאָר ווײַל ער האָט געוואָלט אַ מלוכה אין וועלכער באַגרענעצטע באַשעפֿענישן קענען ענטפֿערן.

דער כּבֿוד ווערט געגעבן, נישט פֿאַרדינט.