דאָס איז טיף מלכותדיק.

אַ כּלי אָן ווענט קען נישט אָננעמען.

אַ מענטש אָן אַן אידענטיטעט קען נישט אַרײַנקומען אין אַ בונד.

צוויי באַשעפֿענישן קענען זיך פֿאַראייניקן נאָר אויב עס זײַנען דאָ צוויי.

דער מיסטישער תּכלית פֿון ייחוד איז נישט קיין אונטערשיידלאָזיקייט.

עס איז אַ באַציִונג אַזוי פֿולקום אַז דער חילוק דראָט מער נישט דער אחדות.

דאָס גיט אַ נײַעם באַדײַט דעם פּסוק:

איין פֿלייש מיינט נישט איין נערוון־סיסטעם, איין פּערזענלעכקייט אָדער איין ווילן.

דער ייחוד איז גרעסער פּונקט ווײַל דער חילוק בלײַבט.

מלכות ווערט דערוואַקסן ווען די קבלה הערט אויף צו מיינען אָפּהענגיקייט.

זי קען אָננעמען ווײַל זי שטייט.

זי קען זיך עפֿענען ווײַל זי פֿאַרמאָגט גרענעצן.

זי קען זיך פֿאַראייניקן ווײַל זי דאַרף נישט פֿאַרשווינדן.