דער דאָזיקער אויסדרוק קען זײַן דער פּירוש־צענטער פֿון דעם גאַנצן חוה־קדמונה־פּרויעקט:

הסתר איז נישט קיין העדר.

אָנגעווענדט אויף מלכות ווערט ער אַ מאַכטיקער שליסל.

די נײַע לבֿנה איז פֿאַרבאָרגן.

נישט אָפּוועזנד.

די שכינה אין גלות איז פֿאַרבאָרגן.

נישט אָפּוועזנד.

די דודישע מלוכה איז פֿאַרבאָרגן פֿון פּאָליטישער התגלות.

נישט אויסגעמעקט פֿון דעם בונד־זכּרון.

דעם אויבערשטנס נאָמען איז פֿאַרבאָרגן אין אסתר.

די מעשה בלײַבט געפֿירט.

אַ זריעה־קערל איז פֿאַרבאָרגן אין דער ערד.

דאָס לעבן האָט נישט אויפֿגעהערט.

אַ קינד איז פֿאַרבאָרגן אין דער טראַכט.

דאָס ווערן האָט נישט אויפֿגעהערט.

אַ קומעדיקע אײַנזעעניש קען זײַן פֿאַרבאָרגן אין אַ צעמישונג.

דער אמת האָט נישט אויפֿגעהערט.

דער כּלל איז מער דיסציפּלינירט.

אַ זעעוודיקער העדר שעפּט נישט אויס די אָנטאָלאָגיע.

די מציאות קען זײַן אַנוועזנד אין אופֿנים וואָס זײַנען נאָך נישט אַנטפּלעקט.

מלכות איז געניט צו לעבן מיט דעם, ווײַל זי איז די ספֿירה פֿון התגלות.

זי ווייסט דעם חילוק צווישן ״נישט אַנטפּלעקט״ און ״נישט רעאַל״.

יענער חילוק איז אמונה.