אמונה ווערט אָפֿט פֿאַלש פֿאַרשטאַנען ווי גלייבן אין טענות אָן ראיות.

אין דער תורה איז אמונה נעענטער צו געטרײַשאַפֿט, בטחון, פֿעסטקייט און באַציִונג.

מלכות פֿאָדערט אמונה, ווײַל דער מקבל קען נישט תּמיד זען די גאַנצע סטרוקטור איבער אים.

די לבֿנה שאַפֿט נישט די זון.

די וועלט נעמט נישט אויף דעם אין סוף דירעקט.

דער ייִד אין גלות זעט נישט ווי יעדע געשעעניש פּאַסט אין דער גאולה.

און פֿונדעסטוועגן גייט דער בונד ווײַטער.

די נאַכט איז וווּ די אמונה ווערט זעעוודיק.

דער טאָג פֿאָדערט נישט דעם זעלבן מין בטחון.

מלכות איז לבֿנהדיק ווײַל מלכות קען טראָגן אַן אָפּגעשפּיגלטן אמת דורך דער פֿינצטערניש.

דאָס איז נישט קיין בלינדער גלויבן.

דאָס איז אַ באַציִונגס־זכּרון.

איך געדענק דעם מקור אַפֿילו ווען די באַלויכטונג איז נאָר טיילווײַז.