דער אויסדרוק גופֿא מיינט די אײַנזאַמלונג פֿון ישראל.

אַן אײַנזאַמלונג.

דאָס איז מלכותדיק.

מלכות זאַמלט אײַן.

זי מעקט נישט אויס די שבֿטים.

ראובֿן בלײַבט ראובֿן.

יהודה בלײַבט יהודה.

לוי בלײַבט לוי.

יעדער שבֿט האָט אַ באַזונדערן וועג.

און פֿונדעסטוועגן נעמט זיי כנסת ישראל אָן אין אַ כּלל.

אחדות אָן איינערלייקייט.

דאָס איז נאָך אַן אויסדרוק פֿון דער נקבֿהדיקער אַרכיטעקטור.

דער מקבל קען האַלטן אַן אונטערשייד.

אַ מלוכה איז נישט קיין איין בירגער פֿאַרפֿילפֿאַכט.

זי איז אַ פֿעלד אין וועלכן פֿיל בירגער קענען צוגעהערן.

דער מלך זאַמלט אײַן.

מלכות ווערט כנסת.