עס זײַנען דאָ צוויי וועגן ווי אַן אויטאָריטעט קען זיך באַציִען צו אַ דערציילונג.

איינער לייגט אַרויף אַ באַדײַט פֿון אויבן.

דער אַנדערער הערט צו לאַנג גענוג כּדי אַ פֿאַרבאָרגענער באַדײַט זאָל אַרויסקומען.

די תורה האַלט אין זיך ביידע.

משה גיט אַ געזעץ.

איובֿ טענהט פֿון ווייטיק.

קהלת פֿרעגט.

איכה קלאָגט.

תהילים שרײַען.

שיר השירים בענקט.

דער קאַנאָן פֿון דער תורה האָט נישט קיין מורא פֿאַרן מענטשלעכן קול.

די התגלות האָט געשאַפֿן אַן אָרט פֿאַר אַן ענטפֿער.

דערפֿאַר איז די תורה שבעל פה אַזוי פֿאַרחידושנדיק.

מען טאָר דאָס קיין מאָל נישט פֿאַרשטיין פֿאַלש ווי אַ מענטשלעכע מלוכה איבערן אויבערשטן.

עס איז דעם אויבערשטנס אייגענער ווילן אַז די תורה זאָל אַרײַנקומען אין מלכות.

די מתּנה ווערט וווינעוודיק דורכן מקבל.