דאָס קען זײַן די צענטראַלע מלכותדיקע איבער־ראַמונג פֿון דער גאולה.

מיר שטעלן זיך אָפֿט פֿאָר די גאולה ווי אַן איבערפֿלייצנדיקע פֿאַרמערונג פֿון ליכט.

און אַוודאי רעדן די נבֿיאים וועגן אַן אויסערגעוויינטלעכער דעת און התגלות.

אָבער אַן אין־סופֿדיקע פֿאַרמערונג פֿון ליכט אָן אַ פּאַסיקן כּלי וואָלט צעשטערט און נישט געגואלט.

דער טיפֿערער נס איז אַז די וועלט ווערט מסוגל אָנצונעמען וואָס איז שוין אמת.

דער אויבערשטער איז שוין איינער.

די געטלעכע השגחה איז שוין רעאַל.

יעדע באַשאַפֿענע זאַך איז שוין אָפּהענגיק פֿון דער געטלעכער חיות.

די תורה איז שוין געטלעכע חכמה.

די שכינה איז שוין אַנוועזנד.

וואָס עס בײַט זיך איז די יכולת.

דער כּלי ווערט קלאָר.

די וועלט קען האַלטן די דעת פֿון דעם אויבערשטן אָן אויפֿצוהערן צו זײַן אַ וועלט.

דערפֿאַר איז ישעיהוס ים־מעטאַפֿאָר פֿולקום:

אַ באַשעפֿעניש אין ים ווייסט נישט בלויז מיטן שׂכל אַז וואַסער רינגלט עס אַרום.

דאָס וואַסער איז זײַן סבֿיבֿה.

גאולה מיינט אַז דאָס געטלעכע באַוווּסטזײַן ווערט אַ סבֿיבֿה.

מלכות ווערט די אַטמאָספֿער פֿון דער מציאות.