דער מענטש וואָס איז אַמ מערסטן פֿאַרכאַפּט אין אַ פּריוואַטער זעלבסט־באַציִונג קען נישט אמת רעדן, ווײַל יעדער זאַץ ווײַזט צום סוף צוריק אויף זיך אַליין.

דער נבֿיא פּראָדוצירט נישט די התגלות דורך זײַן פּערזענלעכקייט אַליין. דער נבֿיא ווערט אַ מויל פֿאַר דעם וואָס איז געהערט געוואָרן.

און פֿונדעסטוועגן רעדט יעדער נבֿיא אין זײַן אייגענעם סטיל. חז״ל זאָגן אַז קיין צוויי נבֿיאים זאָגן נישט נבֿואה אין איין זעלבן סטיל. דער מקבל פֿאַרשווינדט נישט.

וואָס מער געטרײַ די התגלות ווערט אָנגענומען, אַלץ שענער קען דער באַשאַפֿענער כּלי ווערן זיך אַליין.

דאָס איז דער פּאַראַדאָקס פֿון מלכות: מען לאָזט אָפּ די פֿאַנטאַזיע צו זײַן זײַן אייגענער מקור, און מען געפֿינט אַ טיפֿערע איינציקייט.